GEL Kİ EVİM OLASIN
Gel otur yanıma, yüreğimdeki sevdam,
Ömrümün baharı sararmış, solmuş artık,
Yitip giden ömrüme mi yanayım söyle,
Yoksa seni doya doya yaşayamadığıma mı?
Suya hasret toprak gibi yanarım sana,
Bir tek sözün düşse içime, can olur,
Bahar gelir, çalar gönlümün kapısını,
Sevda, küllerimden yeniden doğar durur.
Bir tek dileğim var sana, bir gün seni yaşamak,
Ben suskun yüreğimle içimden haykırırım,
Bedenime yangın düşmüş, mum gibi erirken,
Küllerimden adını tutar, seni çağırırım.
Saklı olduğun diyardan çık, bitsin bu hasret,
Yüreğimdeki sevda, kalk gidelim uzaklara,
Ne şehir kalsın ardımızda ne yarım kalmış sözler,
Biz olalım, sadece biz, zamanın dışına.
Kaç mevsim seni yüreğimde sakladım ben,
Rüzgâr bilmez, dağ bilmez, kimseler duymadı,
Bir iç çekişte saklı kaldı bütün adın,
Geceler bile bu yükü benden alamadı.
Kendimden bile saklı tuttum seni yıllarca,
Senden bana kalan bir tek ismin oldu,
Ne aynalar gördü seni, ne eller dokundu,
İçimde büyüyen sevda, sessiz bir yurt oldu.
Hayallerimde değil, gel özüme dokun artık,
Yaralı ömrüme bir nefes, bir hayat ol,
Dön gel ki bu yürek bir yuva bulsun sonunda,
Dön gel ki evim, yurdum, sevdam olasın.
ALİ BABA KARAKAŞ
