RİVAYET SANILMASIN
Biz,Çukurova da ırgat,
Urfa da marabaydık
Ama,emeğimizin karşılığını
Hiç bir zaman almadık
Asırlardır,
Güneşin tanıklığında
Kanayan bir yaraydık
Hep aç’tık
Kargalar kuşatırdı etrafımızı
Onlar da aç’tı
Hayatla oynadığımız,
Çok ezeli bir maç’tı
Ekmek yoktu aş yoktu
Yoksulluk zaten zehirli ok’tu
Her nedense,
Kısmet hep bizden kaçtı
Rahmet yağmurları yerine,
Bulutlar hüzün saçtı..
Lütuf gibi sunulanlar
Kifayetsiz kalırdı
Kimi zaman,
Engerekler çiyanlar
Canımızı alırdı
Çocuklar açlıktan ağlardı
Akşam boylarında
Körpe umutlarımıza,
Karlar yağardı
Bu zulüm yetmiyormuş gibi,
Gecenin orta yerinde,
Ceberut bir ayaz başlardı..
Yaz kış,
Çalışır didinirdik
Çokça emek verirdik
Adeta son nefeste
Yeniden dirilirdik
Yinede onurumuzla
Yaşamayı bilirdik.
Evlerimizde ekmek olmazdı
Ah,bu rüsva halimizle
Çok zor geçinirdik..
Kefen bezinden,
Beyaz çadırlarımız vardı
Büyüklükleri;
İki üç mezar kadardı
İçleri,bir hayli dardı ama,
Yazları havadardı..
En çok,
Toprakla haşır-neşirdik
Çalı çırpı ateşinde
Az mı çay pişirdik
İş olmazsa!
Her ölüye teneşirdik
Sakın ha,
Hallerimiz rivayet sanılmasın
Çünkü biz yokluklarda,
Hayat devşirdik..
Orhan Özberk 03.11.2025 Suruç
