SİVEREK VE MARAŞ’TA OKULLARDA ŞİDDET
Özet
Son dönemde Türkiye’de artış gösteren şiddet olayları, yalnızca kamusal alanlarda değil, eğitim kurumlarında da ciddi bir güvenlik sorunu hâline gelmiştir.
Bu çalışma, Şanlıurfa’nın Siverek ilçesi ile Kahramanmaraş’ta kısa zaman aralığında meydana gelen iki ayrı okul saldırısını ele alarak, söz konusu olayların nedenlerini, kurumsal sorumluluk boyutunu ve toplumsal etkilerini analiz etmeyi amaçlamaktadır.
Çalışmada, bireysel şiddet davranışlarının ötesinde yapısal sorunlara dikkat çekilmekte ve eğitim kurumlarında güvenliğin yeniden tesis edilmesine yönelik değerlendirmeler sunulmaktadır.
Giriş
Türkiye’de son yıllarda şiddet olaylarında gözle görülür bir artış yaşanmaktadır. Kadına yönelik şiddet ve faili meçhul cinayetler (örneğin kamuoyunda geniş yankı uyandıran Gülistan Doku ve Rojin Kabaiş vakaları) toplumsal güvenlik algısını zedelemektedir.
Bu genel şiddet ikliminin, eğitim kurumlarına da yansıdığı görülmektedir. Özellikle Siverek ve Kahramanmaraş’ta art arda yaşanan olaylar, okulların güvenliğine ilişkin kaygıları derinleştirmiştir.
Olayların Arka Planı ve Gelişimi
İlk olay, Şanlıurfa’nın Siverek ilçesinde bulunan Ahmet Koyuncu Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi’nde meydana gelmiştir. 14 Nisan tarihinde eski bir öğrencinin okula silahla girerek ateş açması sonucu öğretmenler, öğrenciler ve okul personelinden oluşan çok sayıda kişi yaralanmıştır. Failin olay sonrası yaşamına son verdiği bildirilmiştir.
Olay öncesinde okul yönetiminin saldırı ihtimaline ilişkin resmi başvurularda bulunduğu, ancak gerekli önlemlerin alınmadığı yönündeki iddialar dikkat çekmektedir.
Bu durum, kurumsal ihmal ve risk yönetimi eksikliğini gündeme taşımıştır. Nitekim olayın ardından bazı yöneticilerin görevden uzaklaştırılması ve kapsamlı bir soruşturma başlatılması, idari sorumluluk tartışmalarını güçlendirmiştir.
Kısa süre sonra Kahramanmaraş’ta bir ortaokulda meydana gelen silahlı saldırı ise meselenin boyutunu daha da derinleştirmiştir.
Bir öğrencinin evden temin ettiği çok sayıda silah ve mühimmatla okula gelerek saldırı gerçekleştirmesi, hem aile içi denetim mekanizmalarının zayıflığını hem de okul güvenlik sistemlerinin yetersizliğini ortaya koymuştur.
Olayın ardından geniş çaplı adli ve idari soruşturma başlatılmış, ilgili kamu görevlileri ve aile bireyleri hakkında işlem yapılmıştır.
Kahramanmaraş katliamını gerçekleştiren 14 yaşındaki çocuk, babasına ait 5 silahı alarak katliamı gerçekleştirdiği tespit edildi. Saldırıda on kişinin öldürüldüğünü, çok sayıda çocuklar yaralandı.
Bu silahların emekli polis müfettişine ait olduğu ve oğlunu zaman zaman atış poligonuna götürdüğü gerekçesiyle tutuklanarak cezaevine gönderildi.
Tartışma: Yapısal Sorunlar ve Risk Faktörleri
Söz konusu iki olay, münferit vakalar olarak değerlendirilmekten ziyade, daha geniş bir yapısal sorunun parçası olarak ele alınmalıdır. Bu bağlamda üç temel boyut öne çıkmaktadır:
Kurumsal Güvenlik Zafiyetleri:
Okullarda güvenlik önlemlerinin yetersiz olması, dış tehditlerin kolaylıkla içeriye taşınmasına zemin hazırlamaktadır. Fiziksel güvenlik önlemlerinin (giriş kontrolü, güvenlik personeli vb.) eksikliği dikkat çekmektedir.
Aile İçi Denetim Eksikliği:
Kahramanmaraş örneğinde olduğu gibi, çocukların silahlara erişebilmesi ciddi bir denetim sorunu olduğunu göstermektedir. Bu durum, bireysel değil, sistematik bir ihmal alanına işaret etmektedir.
Psikososyal Faktörler:
Genç bireylerde artan öfke, yalnızlaşma ve psikolojik destek eksikliği, şiddet davranışlarının ortaya çıkmasında önemli rol oynamaktadır. Okullarda rehberlik hizmetlerinin yetersizliği bu riski artırmaktadır.
Toplumsal ve Kurumsal Tepkiler
Olayların ardından eğitim sendikalarının iş bırakma eylemleri ve protesto çağrıları, eğitim alanındaki güvenlik sorunlarının artık sistemik bir krize dönüştüğünü göstermektedir.
Ancak bazı protestoların engellenmesi, ifade özgürlüğü ve demokratik tepki
mekanizmaları açısından ayrı bir tartışma alanı doğurmuştur.
Eğitim sendikalıları ikinci gününde de eğitim kurumlarında işlenen cinayetleri ve eğitim sistemini protesto yürüyüşlerine devam edeceklerini ifade ettiler.
Bu süreçte veliler ve öğrenciler açısından oluşan belirsizlik, eğitim sistemine olan güveni zayıflatmaktadır. Eğitimde sürekliliğin kesintiye uğraması, yalnızca akademik değil, aynı zamanda psikolojik etkiler de doğurmaktadır.
Sonuç ve Öneriler
Siverek ve Kahramanmaraş’ta yaşanan olaylar, Türkiye’de eğitim kurumlarının güvenliğine ilişkin ciddi bir yeniden değerlendirme ihtiyacını ortaya koymaktadır.
Bu kapsamda:
Okullarda güvenlik protokolleri yeniden yapılandırılmalı, risk analizleri düzenli olarak yapılmalıdır.
Ailelere yönelik bilinçlendirme çalışmaları artırılmalı, özellikle silah bulundurma ve çocuk güvenliği konusunda denetimler sıkılaştırılmalıdır.
Okullarda psikolojik danışmanlık ve rehberlik hizmetleri güçlendirilmelidir.
Eğitim politikaları, yalnızca akademik başarıyı değil, öğrencilerin ruhsal ve sosyal gelişimini de merkeze almalıdır.
Sonuç olarak, bu tür olayların önlenmesi yalnızca güvenlik tedbirleriyle değil; eğitim, aile ve toplum üçgeninde bütüncül politikalar geliştirilmeli.
Belki kısa vadede güvenlik tedbirleri alınarak geçici düzenlemeler yapılarak geçici çözüm olabilir. Ancak bu sorunu milli eğitim sisteminin yeniden düzenlenerek, demokratik bir eğitim kurumu haline getirilerek kalıcı köklü çözüm yolları aranmalı.
Aksi takdirde, eğitim kurumları güvenli limanlar olmaktan uzaklaşarak toplumsal krizlerin yansıdığı kırılgan alanlara dönüşmeye devam edecektir.
Muzaffer KALABA
